De wereld van Joost Oskamp alias Joast is er de afgelopen jaren één van grote
tegenstellingen. Het einde van de band waarin hij jarenlang bassist was, een verbroken
relatie en noodgedwongen intrekken bij zijn ouders. Joast vindt een uitweg door zich
terug te trekken in de kelder met enkel een gitaar en taperecorder. Met demo’s in de
koffer en vol optimisme stapt Oskamp een paar maanden later in het vliegtuig naar Los
Angeles.

Begin 2009 vindt Joast aan de andere kant van de Atlantische Ocean de juiste mensen om
zijn vlammetje hoog op te stoken tot een groot brandend vuur. Onder leiding van
producer Todd Burke (The Kooks, Belle and Sebastian, Ben Harper) neemt hij een album
op met legendarische muzikanten als drummer Joey Waronker (R.E.M., Beck, Elliott
Smith), bassist Justin Meldal-Johnsen (Nine Inch Nails, Air, Macy Gray) gitarist Brad
Fernquist (Goo Goo Dolls) en toetsenist Peter Adams (Tears For Fears).

Noem het gerust een all-star band. Muzikanten die Oskamp bevestigen in zijn groeiend
vertrouwen zijn eigen pad te volgen. Vergis je niet, Joast lijkt soms wel een komiek met
alle bijhorende grappen, maar onder die olijkheid schuilt een serieuze, bij vlagen
weemoedige man. Dit is terug te horen op het debuutalbum: “Transatlantic Hope”.
Joast lucht zijn hart op een manier die genoeg ruimte laat voor de interpretatie van de
luisteraar. Melancholisch, maar hoopvol.

Het album “Transatlantic Hope” opent met de gedoodverfde eerste single “Now You
See”, een persoonlijke afrekening met het verleden. Niet negatief of belerend, maar een
positieve conclusie van een songwriter die alles waar hij mee heeft geworsteld, achter
zich laat. Althans, deels. Het andere deel van die droom is de liedjes van dit album zo
mooi mogelijk te vertolken.

Zo rekent Joast met dit album af met het verleden en opent een deur naar de toekomst.
Een toekomst vol met hoop: “Transatlantic Hope”!