Er was eens een meisje, dat Roos heette. Ze woonde samen met haar vader en moeder en haar broer op een oude boerderij. Daar maakte ze muziekjes. Heel gezellig en inspirerend allemaal. De gemeente Duiven, waar dit verhaal zich afspeelde, had heel andere plannen met dit boerenperceeltje. Jarenlang hing de sloophamer dreigend boven de hoeve. Roos maakte daar een lief en tegelijk ook venijnig protestliedje over, heel passend Boerderij geheten. Haar protest mocht niet baten. Met een machtige klap daalde de sloophamer alsnog neer. Weg illusies. Exit de boerderij, de pony, het loslopende pluimvee en de familie Rebergen. Entree voor het langverwachte debuutalbum. Want tegenover elk verlies staat iets nieuws. Da's in het echte leven ook zo. Tegenover de dood staat de geboorte van nieuw leven. En die gesloopte boerderij staat nu tussen de liedjes op het album met de veelzeggende, uit het leven gegrepen titel Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten. Eindelijk is er dan een album. De band heeft lang gewacht en zich eerst een paar jaar in vorm lopen spelen. Roosbeef was in die tijd te zien op de meest uiteenlopende plekken, van clubs tot festivals, van culturele en literaire evenementen als De Nacht van de Poëzie in Utrecht tot De Nachten in Antwerpen. En zo nu en dan was er een mooi voorprogramma, zoals bijvoorbeeld van Jarvis Cocker. Eens in de zoveel jaar staat een werkelijk oorspronkelijke geest op. Knalrood haar, opvallend gebekt, behept met een volkomen eigen kijk op de loop der dingen, doet Roos alles anders. En dat valt op. Ze is een genre op zich. Is het kleinkunst? Zelf zegt ze van niet. Is het pop? Zelf zegt ze van wel. Maar wat maakt het allemaal uit? Noem het wat je wilt. Dit is leuk, zoals de geestelijk creaties van Annie M.G. Schmidt en Astrid Lindgren dat zijn. Van Floddertje tot Pippi, dezelfde chaos en gekte is zichtbaar en voelbaar. En wat is deze muziek ongelofelijk echt! D'r is niks neps aan. 'De hele plaat gaat over verlangens,' peinst ze. 'En het belangrijkst in het leven vind ik dat iets echt is en dat mensen echt zijn. En ik probeer zo goed mogelijk dat "echt zijn" te vertalen in mijn liedjes.' Dat is gelukt met dank aan Belgische producer Tom Pintens (bekend van Zita Swoon) en de hulp van Tjeerd Bomhof, het rockbrein van Voicst. 'Ik wist eerst niet eens dat we een producer nodig hadden. Alles is door hem honderd keer beter geworden nu,' kijkt ze terug. En Tjeerd was er vooral voor de spreekwoordelijke schop onder de kont. 'Er zit véél meer in!' zo bleef hij maar op de noodzaak van verbetering hameren. Roosbeef is dan wel een band. Het zijn wel Roos d'r liedjes en dus ook háár teksten. Waar het over gaat? Tja, over een meisje dat opgroeit en een hoop meemaakt. 'Ik hoop dat mensen er uit pikken dat het gewoon een paar jaar, een fase in mijn leven, is wat ik beschrijf,' doet ze niet al te moeilijk. Na de boerderij met al zijn vrijheid vertrok ze naar Utrecht. Er is inmiddels al een liedje Boerderij II, het eerste in Utrecht geschreven liedje, dat ook de CD heeft gehaald. Roos vindt dat haar liedjes veel beter vertellen wat ze ermee bedoelt, dan als je het haar rechtstreeks zou vragen. 'Die liedjes, dat ben ik. Wat je zingt ben je zelf zeg maar. Mijn liedjes zijn eigenlijk een soort van biografie.' Het mooiste liedje er uit pikken is niet gemakkelijk. Maar Onder Invloed van Jou is wel heel erg mooi. Wie dronken of verliefd is, vindt alles mooi en leuk. Dan kan het zelfs gebeuren dat je geraakt wordt door erkende kitsch. "Mensen met liefdesverdriet hebben dat ook vaak dat ze een bepaald liedje steeds op de radio horen en dat ze dan denken dat het speciaal op hen slaat,' verduidelijkt Roos. Ach, mensen zijn een beetje of misschien wel heel erg egoistisch. Dat komt ook tot uiting in de geweldige albumtitel: Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten. Dit bizarre gezegde werd opgetekend uit de mond van een zwerver die met z'n alle aandachttrekkende hondje de kroeg inging. Het gelijknamige nummer staat niet eens op de CD. De voortdurende discussie of Roos nu in het Engels of in het Nederlands moet zingen, en die nu al woedt sinds Roosbeef in 2005 de Grote Prijs van Nederland won, lijkt nu voorlopig wel te zijn beslecht in het voordeel van haar moerstaal. 'Daar ben ik gewoon veel beter in,' geeft ze ruiterlijk toe. Toch stond Roosbeef in 2006 op het roemruchte CMJ festival in New York. 'Dat Engels dat komt eventueel later wel weer,' zegt ze zonder enige spijt over haar keuze. Ze is pas 20, dus ze heeft de tijd.

uister naar prachtliedjes als het vinnige Te Heet Gewassen, het weemoedige Jongen gaat het leger in, met z'n spitsvondige rijmregels of het funky Zomer met die knallende blazers, en steun haar in haar voorkeur voor de Nederlandse taal. Alleen gaat over een foto aan de muur, en nee, Meisjes mag niet verward worden met het gelijknamige lied van Raymond. Hulde ook aan de inbreng van Tjeerd Bomhof bij het schaven aan de liedjes. Dat geldt ook voor producer Tom Pintens die het toch in betrekkelijk weinig dagen effectieve studiotijd geschaft heeft: eerst vier dagen basis opnemen in Nederland, daarna even lang de boel uitwerken bij hem thuis in Antwerpen, plus de onvermijdelijke uitlopers in de afwerking. En dan hebben we het nog niet eens over de band gehad – Roos kan 't niet vaak genoeg zeggen dat Roosbeef een band is, en wat voor een! Roosbeef is beslist geen zangeres met een begeleidingsband. 'Het is niet muziek die er bij wordt bedacht. Het bandgeluid is net zo belangrijk als de tekst.

De band maakt het liedje ook,' zegt ze, wijzend op de melodieuze bandarrangementen met gitaar, drums en bas plus hier en daar een gastbijdrage. Bij de geestigste kwinkslag van Roos wordt ze kundig in de rug gesteund door Reinier van den Haak, Tim van Oosten en Erik Harbers. Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten is als een boerderij die op de monumentenlijst moet worden bijgeschreven. Verboden terrein voor sloophamers. Line-up

Roos Rebergen: zang, piano Reinier van den Haak: gitaar, mondharmonica Erik Harbers: bas Tim van Oosten: drums